13 September 1999, Niagara Falls
Op 6 September verlieten we Nederland om onze vakantie in de USA te gaan vieren. Vandaag (de 13e) arriveerden we in Niagara Falls voor ons huwelijk in Canada.  's Avonds hadden we, zoals gepland, een telefonisch contact met de dominee die ons huwelijk zou gaan voltrekken, ds. Derek Rymarchuk van The Wedding Company . Hij is een zeer vriendelijke man die ons enorm geholpen heeft met de informatie die we vooraf nodig hadden. Deze contacten verliepen allemaal via het Internet. Nadat ons alles duidelijk was geworden over hoe de huwelijksdag zou gaan verlopen gingen we naar bed om nog wat slaap te pakken. Morgen zou onze grote dag worden.

14 September 1999
Natuurlijk waren we vroeg wakker en we gingen naar het restaurant van het hotel om het ontbijt te nuttigen.   Op onze kamer stond op het tafeltje de kaarten die we hadden gekregen. De ringen, want die mochten we natuurlijk niet vergeten. Een flesje parfum met de naam Honeymoon en de brochure waar we 's avonds zijn gaan eten.

Na het ontbijt gingen we naar het stadhuis in Niagara Falls om daar de vergunning te halen zodat we konden gaan trouwen. Zonder deze vergunning is het niet mogelijk om in Canada te trouwen. Onze paspoorten was alles wat gevraagd werd als legitimatie. Van diverse instanties hadden we begrepen dat je ook beter een Engelstalig geboortebewijs kan meenemen (dat hadden we dan ook bij ons) maar dat was verder niet nodig. Wel worden de volledige namen en geboortedata van de ouders gevraagd, dus het kan handig zijn om dit even op te schrijven voordat je ze in de zenuwen zou vergeten. In ons geval stonden ze op het geboortebewijs dus konden wij alle informatie zo ophoesten.

Na het invullen en ondertekenen van het aanvraagformulier op het stadhuis wordt deze ter plekke omgezet in een officiële vergunning wat ongeveer 15 minuten duurt. In totaal kostte ons dit 75 Canadese dollars, maar nu mochten we dan officieel gaan trouwen.

Terug in het hotel gingen we de bloemen bestellen. Een mooi boeket voor Ingrid en een corsage voor Evert. De dominee had ons reeds eerder een adres en telefoonnummer gegeven zodat alles snel kon worden gerealiseerd. Om 11.30 uur werden de bloemen op de hotelkamer bezorgd.

Nu was het dan tijd om ons om te kleden in onze "echte" trouwkleding en om 12.30 uur gingen we per taxi naar de kapel. Na een ritje van slechts 4 minuten stond dominee Derek ons al op te wachten en zagen we elkaar dus voor het eerst in het echt. Onmiddellijk verliep het gesprek alsof we elkaar al jaren kenden en dat is dan toch te danken aan onze eerdere internet ontmoetingen.

Na een korte tijd arriveerde ook onze fotografe, Kim Cartmell . Ja, inderdaad, ook zij was door dominee Derek aanbevolen. Ook is het mogelijk om professionele video-opnamen te laten maken, maar door het verschil in systeem (in de USA en Canada gebruiken ze NTSC en hier in Nederland PAL) mochten we van de dominee onze eigen videocamera op een statief laten meedraaien. Bij het terugzien van deze opnamen is het alsof dominee Derek echt spreekt alsof de kapel vol zit met familie, vrienden en kennissen en dat vonden we natuurlijk heel erg goed van hem.

Het was inmiddels 13.00 uur en dus begon de dominee met de huwelijksceremonie: "Dearly beloved..." etc., helemaal in het Engels natuurlijk. Voor ons was het alsof we in een filmset stonden. Het was echt fantastisch!

Eindelijk was het zover dat we elkaar de ringen konden omdoen en gelukkig hadden we ze niet thuis gelaten. Nadat we de ringen bij elkaar hadden omgedaan zegende dominee Derek de ringen. Tussendoor moest Evert heel even naar onze videocamera, want Kim wist niet precies hoe deze moest inzoomen.  Uiteindelijk moesten we dan de handtekeningen op de papieren plaatsen. Officieel waren we dan nu de heer en mevrouw Evert Kipp. Kim (de fotografe) en de vrouw van de dominee moesten natuurlijk ook de papieren tekenen, als zijnde onze getuigen.

Van de dominee kregen we nu een officieel certificaat dat we getrouwd waren. Dit certificaat is alleen voor de Canadese wet geldig. Met een formulier dat we op het stadhuis gekregen hadden moesten we dan in Nederland via Het Ministerie van  Buitenlandse Zaken een uittreksel aanvragen en daarmee wordt het huwelijk ook in Nederland erkent. Deze procedure (dubbele legalisatie) neemt echter een behoorlijke tijd in beslag, namelijk 2 tot maar liefst 12 maanden! De huwelijksdatum van 14 september 1999 wordt echter wel erkend.

Na alle formaliteiten werd het tijd om van dominee Derek afscheid te nemen, want nu gingen we met Kim naar de beroemde watervallen voor wat foto's te maken. Zij maakte echt geweldige foto's en we kregen de filmrol mee naar huis zodat we zelf nabestellingen en dergelijke kunnen laten maken. Voor alle zekerheid hebben wij de filmrol in de USA laten ontwikkelen want je weet maar nooit of zo'n X-ray apparaat bij de douane een of andere kuur heeft waardoor de film vernietigd word. Daarnaast waren we natuurlijk hartstikke nieuwsgierig naar de foto's zelf. Je kunt de foto's zien in de trouwsectie van ons fotoalbum.

Nadat Kim klaar was gingen we terug naar het hotel om ons om te kleden en om natuurlijk ook even naar huis te bellen. Daarna gingen wij weer terug naar de watervallen om een boottocht te maken met de Maid of the Mist . Deze (huwelijks-) boot brengt je zeer dicht bij de geweldige waterval. Vanaf de boot heb je natuurlijk een totaal andere kijk op de watervallen en omgeving dan wanneer je dit vanaf boven ziet. De 'Rainbow Bridge' (regenboogbrug) heeft zijn naam te danken aan het feit dat je bijna altijd een regenboog ziet wanneer je naar deze brug kijkt, vanaf de waterval dan wel. Soms zie je zelfs een dubbele regenboog. Deze brug verbindt Canada met Amerika. Het is bijna onnodig om te stellen dat je wel een "beetje" nat kon worden. We waren dus blij dat ze gratis (blauwe) regenjasjes uitdelen want zonder die jasjes... Hier zie je wat mooie foto's genomen vanaf de  wal en de boot.

Na deze prachtige ervaring wandelden we nog in de omgeving en opnieuw gingen we terug naar het hotel. 's Avonds hadden we diner gepland in Skylon Tower . Inderdaad. De reservering voor dit diner was door ons al via het internet gemaakt en dat was maar goed ook. Het was bijzonder druk in dit restaurant. Wij vonden het erg romatisch om hier met zijn tweetjes te kunnen dineren. Het restaurant zit boven in de toren en draait heel langzaam rond de as van de toren zodat je een mooi uitzicht over de stad en de watervallen hebt. Een beetje het idee van de Euromast in Rotterdam dus. Het was heel mooi om de verlichte watervallen te zien die elke keer weer een andere kleur krijgen door de miljoenen lampjes onder het water. 

Zoals elke dag moest ook deze huwelijksdag een einde krijgen maar meer dan tevreden gingen we slapen, maar nu als meneer en mevrouw Kipp.